و در بعضى ، بيشتر است تا جايى كه از چند برابر وقوف در مكه مكّرمه ، فراتر مىرود ؛ به گونه‌اى كه در اين شهر بزرگ و وسيع ، جاى پا نهادن پيدا نمىشود . كثرت جمعيّت خارق‌العاده و اتفاقى در بعضى از اوقات سال ، ظاهراً دستاويز حكومت قرار گرفته تا دست به توسعهء خيابان‌هاى اطراف حرم بزند و به تخريب خانه‌ها و املاك مردم تا مسافت‌هاى دور ، و نيز حوزه‌هاى علميّه و مساجد و مراكز دينى - عبادى و حتى آثار باستانى متعلق به حائر مقدس بپردازد . با تخريب آنها ، كربلا اكنون ديگر آن جايگاه بلند و والاى علمى را كه در طول ساليان گذشته و آرام آرام از رهگذر اقدامات زمامداران سابق ، همچون دولت آل بويه در خلافت بنى عباس ، دوران جلايريان و سپس حكومت صفويان و بالاخره قاجاريان در دوران اخير به دست آورده بود - كه همگى حائر مقدس را با آثار معمارى و مراكز علمى و مدرسه‌هاى دينى - اسلامى ، توسعه داده بودند - از دست داده است . چه اينكه تمام اين ابنيه و آثار ، يكباره و به دست عبدالرسول خالصى كه پرچم كربلا را غصب كرده است ، در ماه‌هاى اول سال جارى و به بهانهء سروسامان دادن به اوضاع و احوال حائر و تأمين رفاه زائران ، در معرض چپاول و تخريب قرار گرفت . در طول مدّت تخريب ، هيچ‌گونه توجهى به حفظ آثار باستانى ارزشمند ، صورت نگرفت . گويا اين جماعت ، به خانه‌هايى از گِلْ زده‌اند ، نه آثار باستانى بسيار با ارزش . البته ، ناتوانى در ارزيابى تاريخ و هنر ، موجب اين اقدام نابخردانه شده است ، زيرا - حسب ظاهر - توسعه خيابان با پرهيز از تحميل اين ضرر و زيان جبران ناپذير به حائر حسينى نيز امكان‌پذير بوده است . به اين صورت كه خيابان را به فاصله بيست متر از ديوار صحن مقدس ، توسعه مىدادند تا هم گنجايش خيابان ، بيشتر مىشد و مقصود ، حاصل مىگرديد و هم متعلقات حائر مقدس ، محفوظ مىماند . جالب اينجاست وقتى كه از مجرى طرح پرسيديم چرا خيابان را از بعداز منطقه